Bir nefes daha çekti, kül tablasında yarıya gelmiş, külü uzayan sigarasından. Ama ne nefes? Hiç çekmesen daha iyi, başı döner gibi oldu. Biraz önce çektiği, dumanlı nefesi telafi etmek ister gibi, derin bir nefes daha çekti sonra, sigarasız… Damağında, yapışkan acımsı bir tat hissetti. Sonra, bir kurtarıcı görmüş gibi bira bardağına uzandı eli. Ağzına büyükçe bir yudum bira aldı ve çalkalayarak yuttu, damağındaki acımsı tadı yok etmek isteğiyle. “İşte bu kadar…”  dedi kendi kendine. Önemli bir sorunu halletmiş gibi…

Ne kadar çok yıldız vardı gökyüzünde. Hiç biri rahatsız değil gibiydi ötekinden ve hepsine de yer vardı gökyüzünde. Acaba, “öteki” kavramı var mıydı yıldızlar için, ya da “Aşk”?..  Eğer varsa, böyle bir arada durabilirler miydi, kurallara rağmen?

Kentin sosyal, kültürel, ekonomik olarak en çok değişime uğradığı, sözcüğün tam anlamıyla bir “hal”den başka bir “hal”e dönüştüğü son otuz yılın canlı tanıklarından biriyim sizin anlayacağınız. Hemen belirtmeliyim ki, soluk alınacak kimi mekanlar dışında, doğasının olağanüstü güzelliğine karşın, o yıllarda da bir plan dahilinde geliştirilen güzel bir kent değildi Zonguldak. Tozlu topraklı yollarda ulaşım da sorundu, haberleşme de. Sularımız da kesilirdi sıkça, elektriklerimiz de… Kent içinde düzenlenmiş gezi alanları da çok değildi, rekreaktif mekânlar da. Doğru düzgün kanalizasyonu olmayan kentin evsel atıkları o zaman da denize atılıyordu, tıpkı bugün olduğu gibi…