Hangi çağda yaşıyoruz? Bu yaşadıklarımızın anlamı ne? Neden bunca kayıp? İnsan, doğa, emek, hayal, ümit, ben, sen, o ve bizler neden hep kaybediyoruz? Yaşıyoruz belki bir, belki 10, belki 50 ve belki 100 yıl, ne anlıyoruz bu hayattan? Bunca kavga, bunca hüzün ve bunca acı neden? Kim kazanıyor? Kimler kaybediyor? Peki, kazananlar ne kazanıyorlar? Diyorlar ki; kazananlar servet kazanıyorlar. Peki, servet ne? 17 Ağustos 1999 depreminde, şimdi rahmetli olan Yurtbay Yem Sanayi Müdürü Celal Koltuk anlatmıştı: “Depremde benim de bir evimin olduğu Gölcük’e gittim. Gezerken bir adama rastladım, 65 -70 yaşlarında. Çömelmiş düşünüyordu. Yanına gittim selam verdim ve sordum: Amca ne düşünüyorsun? Oğul, 40 yıl çalıştım, çabaladım, kazandım ve kazandıklarım 40 saniyede yok oldu, onu düşünüyorum dedi”.

İşte yaşadıklarımızın anlamı bu: bir varmış, bir yokmuş!

Ülkemizde 40 – 50 yıldır kargaşa var; çevremizdeki ülkelerde de var; kargaşa sanki bizim bölgemize özgü! Bir türlü “oh be” diyemedik. Bugün çok mutluyum, bugün her şey çok güzel diyemedik. Neden? Neden 50 yıldır zalimlerin, sadistlerin yaşattığı, dayattığı ve ne olduğu belli olmayan içtimai yaşamı sürdürüyoruz? Neden tün emeklerimiz, sabırlarımız ve sağlığımız yok oluyor? Sabah kalktığımızdan itibaren yatıncaya kadar içimiz neden acıyor? Tüylerimiz hep kalkık, neden hep gerginiz? Bu ülkenin nesi eksik? Hiçbir şeyi eksik değil; dünyanın cenneti gibi ama biz hep cehennem hayatı yaşıyoruz. Neden? Ben biliyorum: yaşadığımız sistem, düzen, dayatılanlar abuk sabuk; yönetenler de abuk sabuk insanlar. Öyle olmasalar da düzen onları abuk sabuk yapıyor. Onlar da meyyal, işbirlikçi olmasalar, herhalde sonuç daha farklı olurdu.

Bu abuk sabukluklara örnekler versek:
PKK ile savaşının 25 yıldır sürmesi, 40 binden fazla Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı ölmesi abuk sabukluktur.
Kültürel bir varlık olan insana kültürel haklarının verilmemesi abuk sabukluktur. 
Tüm kamu ekonomik kuruluşlarının satılması, yerlerine başkasının yapılmaması abuk sabukluktur.
Ekonomik yatırımların yüzde 70’inin, bankaların yüzde 40’nın yabancılaştırılması abuk sabukluktur.
Havanın, suyun, toprağın geri dönülmez bir biçimde kirletilmesi abuk sabukluktur.
Her yıl 60 milyar dolar kamu parasının faiz adı altında sermayeye aktarılması abuk sabukluktur. 
Yüz binlerce yetişmiş insanın beyin göçü olarak yabancı ülkelere gitmesi abuk sabukluktur.
Yurttaşların eğitim ortalamasının, 2010 yılında ilkokul 5. sınıf altında olması abuk sabukluktur.
Gelir dağılımını bu denli bozup, sadaka düzeni kurulması abuk sabukluktur.
Bir kişinin üretip yedi kişiye bakması ve yaşatmaya çalışması abuk sabukluktur.
Ekonominin yüzde 65’inin kayıt dışı olması abuk sabukluktur.
Tüm bunları söyleyenleri vatan haini ilan etmek en kötü abuk sabukluktur.

Mazeret kabul etmiyoruz. Adaleti, eşitliği hayata geçirmesini hükümetten, meclisten ve yargıdan istiyoruz. Eğer, bunları yapamıyorsanız ne işiniz var orada?

Ayaklar baş olacak ve bu ülkeyi en yoksullar, en cahiller, en gençler yönetecek. En doğru kararları en çok ezilenler verir. Gerisi daha çok kazanmanın peşinde olduğundan yanlışları da çoktur.