ÖDP Zonguldak İl Başkanı Ali Topaloğlu bir açıklama yaparak Zonguldak Belediye Başkanı Secaattin Gonca'nın lavuarın koruma altına alınan bölümleriyle ilgili Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu  kararını uygulamayarak suç işlediğini söyledi. Topaloğlu açıklamasında: "Buradan çıkarılacak sonuç nettir! Sayın Belediye Başkanı şu anki çirkin görünümün arkasına saklanarak yıkım naraları atmak yerine, çağdaş mimarinin olanaklarından yola çıkarak ustalıklı bir planlama ile burayı örneğin bir kültür park olarak, kente geri kazandırmalıdır. Ayrıca bu yapıya “ucube” diyenlere kentin ortasında bir beton yığını olarak duran 12 katlı iş merkezi ile   kentin dört bir yanını saran ve rant üretmekten başka hiçbir işlevi olmayan çok katlı yapıların ondan daha güzel ve daha estetik olmadığını hatırlatmak isterim." dedi. Açıklamanın tam metni şöyle:

Fotoğraf: Kadir Tuncer Arşivi

Sen aziz şehrim
Uykusuz yaşadığımı bilmelisin.
Bütün işçileirn
Saçak altlarında uyduğu bir saatte,
Ben mızıka çalarak geçiyorum sokaktan,
Sen aziz şehrim,
Ellerim gözlerim kadar benimsin.

Ve aziz şehrim,
Şu anda seni terketmem için
Her şey tamam.
Gemi hazır, yelken fora.
Fakat neden,
Ölülerim bırakmıyor yakamdan?

Rüştü ONUR
(1920 - 2 Aralık 1942)

Sevgili Rüştü Onur, aynı kaderi paylaştığınız şair arkadaşınız Muzaffer Tayip Uslu, “Rüştü’den Gelen Mektup” şiirinde: “Nasıl unuturum güzeldi yaşamak / Fakat hakkı varmış Oktay’ın / ‘Hatıralar da dal istiyor / Kuşlar gibi konacak’” diyor. Aslında doğru diyor. Ancak, Zonguldak’ta bu son yıllarda kalem oynatan bir çok arkadaş olarak, her ikinizi de anıyoruz çokça. Anılarınıza, şiirlerinize sahip çıkıyoruz. En azından bireysel yaklaşımların dışında, örgütlendiğimiz ZOKEV de gereken ilgiyi gösterdi, gösteriyor. Anlayacağın “hatıralarınız sahipsiz değil” bilesiniz. Size sevgili Rüştü Onur, size sevgili Muzaffer Tayyip Uslu gönül dolusu sevgiler, saygılar sunuyorum.

Ankara’nın ayazı Zonguldak’tan da kötüymüş. Vize işlemleri için Almanya Konsolosluğu önünde beklediğim iki günün sabahında yediğim soğuk, sesimi tamamen iptal etti. Neyse ki ertesi gün Avrupa’daki Bartınlılar Derneği’nin (AVBARDER) Gelsenkirchen’de düzenlediği etkinlikte avazım çıktığı kadar bağırmama gerek kalmadı. Gurbetçi işçi ailelerinin sigara dumanı, çatal-kaşık sesleri ve curcunalarının hakim olduğu salonda, elimde kazma, başımda baret kalakaldım. Müzik ve oyun havaları arasında sahneye çıktığımda, baştan bir şeyler söyledim; anlayanlar oyunuma dikkat kesildiler fakat “glückauf” sözcüğünün dışında seyircilerle diyalog kuramadım. “Glückauf”u Almanya’da madencilerin ocak çıkışında, birbirlerine “geçmiş olsun” anlamında bir söz olarak söylediklerini bildiğimden, oyunumda bir etkileşim sağlar diye düşündüm. Fakat olmadı.

Patronlar işçilerin dilini en iyi anladıkları dönem, 1970'li yıllar olmuştu. Gerek DİSK, gerekse Türk-İş toplu sözleşmeleri grevler sonrasında bağıtlıyorlardı.O yıllarda direnişçi işçiler ülkenin en iyi markaları haline gelmişlerdi.Örneğin 1960'ların yıldızı “Kavel İşçileri”ydi. 1963 yılında ilk grevi yaparak tarihe geçtiler.

1970"lere ise “Demir Döküm İşçileri”, “Sungurlar İşçileri”, “Profilo İşçileri” damga vurdular. Her biri ayrı bir destanın kahramanlarıydılar. Eylemleriyle birlikte anılıyorlardı: Demir Döküm Direnişi! Sungurlar Direnişi! Profilo Direnişi!

1980"lerde ise sahneye Netaş İşçileri çıktı. 1986'da 12 Eylül sonrasının ilk büyük grevini yaptılar.  1990'lar Zonguldaklı Maden İşçileri'nin destansı greviyle başladı. Madenciler, kadınları çocuklarıyla birlikte yaya olarak Zonguldak'tan Ankara'ya doğru yürümeye başladıklarında bütün Türkiye onların sesleriyle inliyordu: - İşçiyiz güçlüyüz kazanacağız!