Sorular üşüşüyor kafana… En çok bu mezbeleye göz yuman, görmezden gelen, nemalanan siyaset esnafı ile devlet erkânıyla ilgil sorular dönüp duruyor kafanda… Son model araçlarla geldikleri Gelik’te yol boyunca peşlerini bırakmayan toz bulutu neler anlattı acaba onlara? 10-12 kilometrelik yolu yaptırmaktan aciz bu insanların, korunaklı araçlar sayesinde kararmaktan kurtulan yüzü, bu manzara karşısında bir parça olsun kızardı mı acaba? Ölülerin üzerine kurulan kürsüden miting meydanındaymış gibi nutuk çekerken “olan bitende benim de sorumluluğum var” duygusuna kapılıp, bir parça olsun kanadı mı acaba vicdanları? O kömür karası vicdanlarını, hiçbir şey kanatamaz mı yoksa onların? Ölümleri kader sayan, “Sanki Türkiye’de ilk defa grizu patlıyormuş gibi yaygara koparılıyor” diyerek 30 kişinin öldüğü bir katliamı küçümseyen efendilerine, en azından “Ayıp ediyorsun devletlim, üç kuruş uğruna canını verenlerin ruhunu incitiyorsun” diyecek bir medeni cesaret, küçücük de olsa basiret var mı içlerinde? Soruların bir matkap gibi beynini oyarken, uçsuz bucaksız bir umarsızlıkla doluyor için... Yaşadıkların bu küçük adamların kuyu başlarında gezinirken yüzünüze yaydıkları “üzüntülü adam” ifadesinin, suyu görünce akan bir maskeden ibaret olduğuna anlatıyor çünkü sana…