Parmağımdaki acı, yürümeme engel değildi. Güneş diklendiğinde, yürüyerek çarşıya gittim. Şehir merkezinde trafik allak bullaktı! Arabalar tampon tampona gıdım ilerlemiyordu. Trafik yoğunluğu nedeniyle toplu taşıma araçlarından yararlanamayan vatandaşlar ve özel araç sahipleri, güneşin alnında yürümek zorunda kaldıklarından, kendilerini bu duruma düşürenlere homurdanıp duruyorlardı. Liman arkasındaki emekli tayfasından arkadaşlar da homurdanıyorlardı. Çünkü sabah güneşi almadan şehir stadyumunda yapmayı planladıkları spor aktivitelerini gerçekleştirememişlerdi. Nedeni; o gün stadyum, Başbakan’ın helikopterine tahsis edilmişti. Yalnız stadyum mu! Şehirdeki tüm yollar da Başbakan’ın arabasına tahsis edilmişti.

(Bu yazı, yazarının izniyle Evrensel gazetesinin 6 Temmuz 2007 tarihli sayısından alınmıştır.)

Ancak, Emekli Korgeneral Altay Tokat'ın "Muvazzaf komutanken hizaya gelsinler diye savcı ve yargıçların evine birkaç bomba attırdım"⁽¹⁾ şeklindeki açıklamasına hiç değinmeden; örneğin emekli Orgeneral Sabri Yirmibeşoğlu'nun Fatih Güllapoğlu ile yaptığı konuşmada 6-7 Eylül olaylarından söz ederken "Ne muazzam organizasyondu, değil mi?"⁽²⁾ deyişini görmezden gelerek terör gerçeği anlaşılabilir mi sizce? Dışkı yedirilen, evleri, köyleri, ormanları yakılan Kürt köylülerini yok sayarak terörü tel’in edebilir miyiz gerçekten? Evlerini cephaneliğe çeviren “vatansever güçler”in “derin”liklerdeki provokasyonlarını yok sayarak, Veli Küçük, Korkut Eken gibi kişilerin bu mevzuda adını bile telaffuz etmekten çekinerek teröre kaşı esaslı bir duruş sergilemiş olabilir miyiz? Başkalarını bilmem ama benim yanıtım kocaman bir “hayır” ne yazık ki.

Yaşamı kadar ölümü de öğretici oldu Barış’ın. Herkesin sahiplendiği cenazeye en çok sahip çıkması gereken bizler izleyiciydik yalnızca. Babasının koluna bile girmekten acizdik o gün. Alkışlarımız, türkülerimiz yerine bir kaç Amasralı faşistin tekbirli haykırışlarına teslim ettik gencecik bedenini. Akıp giden selin içinde olmak, organize olup inisiyatifi ele alarak onu yakışan bir tören yapmak yerine, uzaktan izlemeyi tercih etmiştik çünkü.

Doğru dürüst bir meydan yok koca şehirde. Bir siyasi toplantı (Türkçesi: miting!) yapılsa Madenci Anıtının önü yer gösteriliyor ve şehrin trafiği allak-bullak oluyor. Bu da kentin ana caddesini tıkıyor. Sözün kısası bir tıkanıklıktır gidiyor. Öyle olunca da şehrin ileri gelenleri Uzun Mehmet Anıtı’nın dibini oyuyor. Böylece şehrin önü açılmış oluyor. Aman dikkat önü açık kent tecavüze uğramasın!

Küresel ısınma  haber ve yorumlarında  ısınmaya yol açan nedenler sıralanırken insan faaliyetlerinden söz etmek moda oldu. Faaliyet içindeki insan çerçevesine hükümetler, devletler, şirketler giriyor mu?

Neyse miting öyle böyle geçti… Aradan üç beş gün de geçti. “Şu çektiğim fotoğraflara bir bakayım” dedim. Aa! Eskici arabalarının sadece görünür yanları değil, örtü altında kalan kutuları ve bu kutuların kenarlarındaki bant renkleri de aynı değil miymiş? Valla ben işkillendim bu işten. Yeni başlatılan uygulama ile satıcı kılığına girmiş polisler olabilirler mi acaba… Öyle olsa çarşıdakini anlarım da İncivez’dekinin orada ne işi var? Bir de; üstü örtülü kutuların içinde ne vardı acaba?

Az buçuk resim sanatına ilgi duyanlar bilir, bitimsiz kederlerin ve aşırı yalnızlıkların ressamıdır Van Gogh. 19.yüzyılın yazgısı en trajik sanatçılarından da biridir aynı zamanda. Yaşamı bunalımlarla doludur ve hayatı boyunca acı çeker. Umutsuz, huzursuz ve yalnızdır bu yüzden. Bu ruh hali, tablolarına kasvetli gökyüzünün altında uzanan uçsuz bucaksız doğanın derin kederi ve sonsuz yalnızlığı olarak yansır daha çok. 27 Mayıs 2007 tarihli Aydınlık dergisinin beşinci sayfasındaki fotoğraf, Van Gogh tablolarındaki bu bitimsiz kederi anımsattı bana. Sonsuza değin uzanıyormuş gibi duran bozkırın ortasına kurulmuş bir köyün “ağaçsız, kuşsuz, gölgesiz” bir fotoğrafıydı içimde bu duyguyu uyandıran.